Menu

Droga do LYKKE

Blog o życiu na emigracji i podróżach.

Mykeny. Ślady prastarej cywilizacji.

madamebonheur

Cywilizacja mykeńska jest jedną z najstarszych kultur epoki brązu, poprzedzającej dzieje starożytne. Jej rozkwit przypadał na 1450-1200 r. p.n.e. Niestety ze względu na nieliczne zachowane źródła, nie wiemy o niej wiele. Z tego co ustalono, na terenie Myken znajdowała się duża twierdza obronna. Była ona siedzibą władcy, a także centrum administracyjnym i gospodarczym, w którym przechowywano surowce, zapasy żywności i wyroby rzemieślnicze. Ściany zamku zdobiły głównie sceny bitew i polowań, więc można wnioskować, że zajęcia te stanowiły ważny element życia mieszkańców. W związku z tym przypuszcza się, że byli oni najemnikami lub najeźdźcami napadającymi na inne krainy. 
Mykeńczycy stworzyli pismo linearne typu B, ale na glinianych tabliczkach zapisywali jedynie bieżące sprawy organizacyjne, rejestry i stan zaopatrzenia. Na ich podstawie udało się jednak ustalić, że na czele wspólnoty stał król (wanax) rezydujący w zamku, a nieco niżej urzędnik i zarządca terytorium bądź danej grupy rzemieślników. Wysokim statusem społecznym cieszyli się też wojownicy, rekrutowani z miejscowej ludności. Możliwe, że większość ludzi żyła w rozproszonych wiejskich skupiskach, ale podlegała władzy króla i wypełniała pewne powinności w zamian za dzierżawę ziemi, obronę osady, organizację handlu i dostarczanie surowców. Mykeny posiadały też własną flotę morską.

W Mykenach odnaleziono także monumentalne groby kopułowe (m.in. Grobowiec Agamemnona), a także 6 mogił w kręgu A i 14 mogił w kręgu B, a w nich różne kosztowności: złote maski pośmiertne, naczynia ze srebra i złota, broń, a także inne przedmioty codziennego użytku, wykonane z bursztynu, ametystu i kości słoniowej. Zachowały się też fragmenty olbrzymich murów obronnych i tzw. Lwia Brama, pełniąca rolę głównego wejścia. Zabudowania są tak potężne i wysokie, że starożytni nazwali je „murami cyklopów”, nie dowierzając, że mógł je zbudować człowiek.

Muzeum_w_Mykenach_6

Muzeum_w_Mykenach_1

Muzeum_w_Mykenach_3

Muzeum_w_Mykenach_2

Muzeum_w_Mykenach_5

Muzeum_w_Mykenach_4

O przedstawicielach rodu królewskiego w Mykenach znanych jest wiele krwawych opowieści. Wywodził się stąd król Tantalos, którego bogowie lubili tak bardzo, że zapraszali go na olimpijskie uczty i częstowali ambrozją. Niestety z czasem stał się tak zuchwały, że postanowił poddać ich próbie. Zaprosił wybranych gości na ucztę do swojego zamku i ugościł, podając do stołu mięso młodego królewicza Pelopsa. Zgorszeni bogowie od razu rozpoznali podstęp. Zeus przywrócił życie księciu, a okrutnego króla strącił do Tartaru, gdzie do dziś cierpi straszliwe męki. Pozostawiono go bowiem w sadzawce, która wysycha za każdym razem, gdy próbuje się z niej napić, a także tuż obok drzewa pełnego jabłek, którego gałęzie odsuwają się za każdym razem, gdy wyciąga po nie ręce. Okrutny król miał spędzić wieczność zmagając się z głodem, pragnieniem i strachem.
Nieco później, dorosły królewicz Pelops przemierzał Grecję i zakochał się w Hipodamei, córce króla Olimpii. Ojciec chciał za wszelką cenę uniemożliwić jej zamążpójście, dlatego organizował wyścigi rydwanów i uśmiercał zwycięzców. Pelops przekupił królewskiego woźnicę, aby uszkodził królewski rydwan. Wtedy król zginął w wypadku, a Pelops ożenił się z piękną Hipodameją. Jednak z nieznanych powodów zabił wspomnianego woźnicę, a bogowie w zemście przeklęli go i cały jego ród.
Z czasem Pelops doczekał się dwóch synów, Atreusa i Tiestesa. Obaj bardzo się nienawidzili, aż pewnego razu, Atreus zaprosił brata na ucztę. Bawili się wspólnie i biesiadowali, a gdy Tiestesowi zdawało się, że dawne urazy poszły niepamięć, otrzymał od brata podarunek. Był to kosz, w którym znajdowały się głowy jego dwóch synów. Wtedy zrozpaczony królewicz zrozumiał z czego zostały przygotowane podane pieczenie...
Według mitologii, każdy mykeński król ginął od miecza lub podstępu, a nocami straszył jako upiór pośród królewskich mogił. Podobny los spotkał Agamemnona, syna Atreusa. Wyruszył on na wojnę, aby wesprzeć swojego brata Menelaosa (króla Sparty). Powodem konfliktu było podobno porwanie żony Menelaosa przez trojańskiego księcia, Parysa. Oblężenie trwało 10 lat, a Troja nadal pozostawała niezdobyta. Wtedy wymyślono podstęp. Wojska Greków ukryły się, a przed wejściem do miasta pozostawiono ogromnego drewnianego konia. Trojanie uznali, że Grecy wycofali się i pozostawili maszynę jako trofeum dla zwycięzców. Następnie wciągnęli konia poza mury obronne i ucztowali aż do rana. Gdy zasnęli, z drewnianego konia wyszło dwunastu greckich wojowników, którzy wpuścili do miasta resztę towarzyszy. Rozpoczęła się wielka rzeź, podczas której Troja została całkowicie zniszczona. Po wszystkim, zwycięzcy mogli wrócić do domów, choć niektórych czekał trudny los i długa tułaczka.
Klitajmestra, żona Agamemnona, od lat nie otrzymywała żadnych wiadomości o mężu i zaczęła uważać się za wdowę. Z czasem nawet wyszła za mąż za młodszego mężczyznę. Gdy usłyszała, że prawowity mąż wraca do domu, uknuła okrutny plan. Najpierw przywitała Agamemnona w pałacowym dziedzińcu, a gdy zażywał kąpieli, zarąbała go siekierą wraz z kochankiem. Zbrodnia została jednak pomszczona. Wkrótce powrócił z wojny Orestes, syn Agamemnona. Jego siostra Elektra opowiedziała mu o wszystkim i potajemnie wpuściła do pałacu. Młodzieniec zabił w odwecie swoją matkę i jej kochanka. Jednak w przeciwieństwie do swoich poprzedników, długo dręczyły go wyrzuty sumienia. Ostatecznie bogowie uznali więc, że zasłużył na przebaczenie.
Uczeni długo nie dawali wiary w istnienie wspomnianej wojny trojańskiej, ale w XIX wieku na terenie dzisiejszej Turcji odkryto ruiny miasta pasujące do opisu Troi. Niektórzy uczeni twierdzą, że ówcześni Grecy byli w stanie przetrwać wieloletnie oblężenie i mogli używać zaawansowanych maszyn oblężniczych, takich jak koń trojański. Bardziej prawdopodobne wydaje się jednak, że wojnę toczono wpływy na Morzu Egejskim, a porwanie pięknej Heleny spartańskiej mogło być co najwyżej pretekstem do rozpoczęcia działań wojennych.

Mykeny_wykopalika_archeologiczne_10

Mykeny_wykopalika_archeologiczne_11

Mykeny_wykopalika_archeologiczne_1

Mykeny_wykopalika_archeologiczne_12

Mykeny_wykopalika_archeologiczne_4

Mykeny_wykopalika_archeologiczne_3

Mykeny_wykopalika_archeologiczne_8

Mykeny_wykopalika_archeologiczne_6

Mykeny_wykopalika_archeologiczne_5

Mykeny_wykopalika_archeologiczne_7

Mykeny_wykopalika_archeologiczne_9

Upadek Myken nastąpił ok. 1200 r. p.n.e. Przyczyny nie są jednoznaczne, ale najczęściej wymienia się rujnujące trzęsienia ziemi, bunty ludności poddanej (głód i bieda), a także najazdy innych obcych plemion. 

Komentarze (3)

Dodaj komentarz
  • Gość: [Młoda Mama] *.multi.internet.cyfrowypolsat.pl

    Uwielbiam czytać takie historie, ale najbardziej lubię o nich słuchać.
    Historia jest fascynująca.
    Pozdrawiam

  • Gość: [Sylwia Piątkiewicz] *.dynamic.chello.pl

    Wow. zazdroszczę podróży. Piękne zdjęcia!

  • Gość: [madamebonheur] *.fbx.proxad.net

    [Młoda Mama] Zgadzam się!

© Droga do LYKKE
Blox.pl najciekawsze blogi w sieci